miércoles, 1 de noviembre de 2017

VARICES ESOFÁXICAS SANGRANTES


Imagen relacionadaAs varices esofágicas son veas anormalmente dilatadas que se atopan na parte final do esófago, polas que circula parte do sangue que en condicións normais debería pasar a través do fígado.

 A súa dilatación é consecuencia da dificultade que o fígado enfermo ofrece ao paso do sangue. O principal problema da existencia das varices esofágicas é o risco de rotura, fenómeno que ocorre cando a presión no interior da variz supera a resistencia da súa parede. A hemorraxia por rotura de varices esofáxicas é habitualmente moi abundante e supón unha grave complicación.
 Afortunadamente, non todos os pacientes con varices esofáxicas sangran. O risco de hemorraxia por varices é tanto maior canto maior é o seu tamaño, máis elevada sexa a presión do sangue no interior e máis delgada sexa a súa parede. 
É posible que as persoas con enfermidade hepática crónica e varices esofágicas non presenten ningún síntoma. Se hai só unha pequena cantidade de sangrado, o único síntoma pode ser vetas escuras ou negras nas feces. Se se presentan grandes cantidades de sangrado, os síntomas poden incluír:

  • Feces alquitranosas
  • Feces con sangue
  • Mareo
  • Palidez
  • Síntomas de enfermidade hepática crónica 
  • Vómitos
  • Vómitos con sangue



martes, 31 de octubre de 2017

CÁNCER DE PÁNCREAS

El cáncer de páncreas es una enfermedad en la que se forman células malignas (cancerosas) en los tejidos de páncreas.



Factores de riesgo.

Los factores de riesgo del cáncer de páncreas incluyen los siguientes aspectos:
- Fumar.
- Tener mucho sobrepeso.
- Tener antecedentes personales de diabetes o pancreatitis crónica.
- Tener antecedentes familiares de cáncer de páncreas o pancreatitis.
- Presentar ciertas afecciones hereditarias, como:
  • Síndrome de neoplasia endocrina múltiple tipo 1 (MEN1).
  • Cáncer de colon sin poliposis hereditario (CCSPH; síndrome de Lynch).
  • Síndrome de von Hippel-Lindau.
  • Síndrome de Peutz-Jeghers.
  • Síndrome de cáncer de mama y ovario hereditario.
  • Síndrome de melanoma familiar atípico con molas múltiples (FAMMM).

SÍNDROME DE MALLORY-WEISS

O síndrome de Mallory-Weiss describe un desgarro esofáxico causado por numerosos vómitos.

As causas máis comúns deste elevado número de vómitos son o alcolismo e a bulimia, aínda que calquera persoa que vomite frecuentemente e/ou violentamente pode sufrir o síndrome.

A melena (expulsión de sangue polo ano) e a hematémese (sangue no vómito) son os primeiros signos desta patoloxía.

A endoscopia dixestiva alta é a proba de referencia para o seu diagnóstico.

Non se refire ningún tratamento xa que na meirande parte dos casos os signos van desaparecendo por si sós; naqueles casos máis duradeiros é posíbel que se realiza unha intervención endoscópica/cirúrxica para deter as hemorraxias.



DISFAGIA

Resultado de imagen de disfagia
A disfagia é a sensación de que os alimentos ou os líquidos quedan atorados na garganta ou nalgún punto antes de que a comida chegue ao estómago. Este problema tamén se denomina disfagia.

Isto pode ocasionarse por trastornos cerebrais ou nerviosos, tensións ou ansiedade, ou problemas que involucran ao tubo que vai da garganta ao estómago, é dicir, o esófago.

Os signos e síntomas que poden estar asociados con disfagia poden incluír:
  • Dor ao tragar (odinofagia)
  • Non ser capaz de tragar
  • Sensación de comida queda pegada na garganta ou no peito ou detrás do esternón (esternón)
  • Babeo
  • Ronquera
  • Regurgitación
  • Ardor de estómago frecuente
  • Alimentos e o ácido do estómago regresa cara á súa garganta
  • Perda de peso
  • Tose ou asfixia ao tragar
Necesítanse aproximadamente 50 pares de músculos e nervios para lograr o simple acto de tragar, e moitas condicións poden interferir con este proceso. Estas condicións xeralmente caen nunha de dúas categorías: esofágica e orofaríngea. Ás veces, con todo, a causa da disfagia non pode ser identificada.

CANDIDIASIS ORAL

La candidiasis oral es una infección producida por la presencia de un hongo llamado cándida, este, puede afectar a las mucosas del interior de la boca, los labios, la lengua y el paladar. Cándida es un hongo que se encuentra habitualmente en la boca, sin embargo, gracias al control que el sistema inmunológico ejerce sobre él no representa ningún problema. El problema surge con la aparición de una infección, esta aparece cuando se dan las condiciones favorables para que el hongo pueda reproducirse. Las condiciones favorables pueden ser; que se hayan eliminado las bacterias de la boca, habitualmente por el uno de antibióticos, tener debilitado el sistema inmunológico, sufrir alguna enfermedad que facilite la reproducción del hongo. Cabe señalar que los niños pequeños y los ancianos se encuentran dentro del rango de personas más propensas a sufrir candidiasis oral. 

lunes, 30 de octubre de 2017

ENFERMIDADE POR REFLUXO GASTROESOFÁXICO (ERGE)

A ERGE é unha patoloxía caracterizada pola presenza dun refluxo gastro esofáxico (retroceso do contido gástrico cara ao esófago) crónico.

As súas causas, polo xeral, están relacionadas cun esfínter esofáxico inferior hipotónico (débil) ou coa presenza dunha hernia de hiato.

Os síntomas que pode provocar esta enfermidade son:
  • Pirose: sensación de queima no esófago ou mesmo na gorxa.
  • Regurxitación: sensación de que os alimentos ascenden do estómago cara ao esófago.
  • Dor torácico.

Para o seu diagnóstico abonda coa historia clínica do/a doente; a presenza dos síntomas anteriormente descritos indicarían positividade en ERGE.

O tratamento da ERGE baséase en farmacoterapia e recomendacións xerais relacionadas con hábitos de vida e dietéticos saudábeis.





CÁLCULOS BILIARES

Los cálculos biliares son depósitos sólidos formados en el interior de la vesícula biliar. Su tamaño varía desde un grano de arena a una pelota de golf.

Existen dos tipos principales de cálculos biliares:
  • Cálculos compuestos de colesterol, son los más comunes. No se relacionan con los niveles de colesterol en la sangre. En la mayoría de los casos, estos cálculos, no son visibles en las tomografías computarizadas.
  • Cálculos compuestos de bilirrubina, también denominados pigmentarios. Se produce cuando se destruyen los glóbulos rojos y como consecuencia obtenemos un exceso de bilirrubina en la bilis. 
Existen determinados factores que hacen más propensos a las personas a sufrir cálculos biliares, dentro de estos podemos encontrar:

  • Trasplante de médula ósea o de órganos sólidos
  • Diabetes
  • Insuficiencia de la vesícula biliar para vaciar la bilis apropiadamente (es más probable durante el embarazo)
  • Cirrosis hepática e infecciones de las vías biliares (cálculos pigmentarios)
  • Afecciones que provocan que se destruyan demasiados glóbulos rojos
  • Pérdida rápida de peso por consumir una dieta muy baja en calorías o después de una cirugía para bajar de peso
  • Recibir nutrición a través de una vena por tiempo prolongado (alimentaciones intravenosas)
  • Tomar píldoras anticonceptivas

ESTREÑIMIENTO

El estreñimiento es una afección que puede presentar una o ambas situaciones:
  • Menos de tres deposiciones por semana.
  • Deposiciones duras, secas y pequeñas, que son dolorosas o difíciles de evacuar.
Los hábitos intestinales no son iguales para todos. Algunas personas pueden tener tres deposiciones por día mientras que otras tal vez tienen tres deposiciones por semana.

La mayoría de las personas a veces sufre estreñimiento. El estreñimiento en general dura solo un período corto y no es peligroso. 

El estreñimiento es uno de los problemas gastrointestinales más comunes, y se produce con mayor frecuencia en:
  • embarazadas
  • adultos de 65 años o más
  • personas que no son de raza blanca
  • personas de bajos ingresos
Muchas mujeres sufren estreñimiento durante el embarazo o después de dar a luz. También es común el estreñimiento después de una cirugía. Las personas que toman medicamentos para la depresión o analgésicos por motivos como fractura ósea, extracción dental o dolor de espalda, pueden tener estreñimiento.

QUISTE MUCOSO ORAL


É unha tumefacción de tecido conjuntivo, principalmente por colección de mucina proveniente dunha ruptura do conduto dunha glándula salival, usualmente causado por un trauma local. 
Este adoita ser un saco indoloro e delgado que se atopa sobre a superficie interior da boca, contendo un líquido transparente.

domingo, 29 de octubre de 2017

SÍNDROME DO INTESTINO IRRITÁBEL

O Síndrome do Intestino Irritábel (SII), tamén coñecido como colon irritábel, é un trastorno funcional crónico do tubo dixestivo, concretamente do intestino groso.

As persoas que sofren este síndrome presentan habitualmente dor e/ou inchazón abdominal máis alteracións do hábito intestinal (diarrea ou estrinximento); algunhas persoas mesmo poden pasar dun período de estrinximento a un de diarrea.

As intolerancias alimentarias, o estrés, a ansiedade e as infeccións gastrointestinais graves poderían considerarse factores de risco do SII.

O diagnóstico deste trastorno baséase nos criterios clínicos xa que os estudos radiolóxicos/endoscópicos/analíticos non reflicten ningunha anormalidade.

O tratamento do SII lévase a cabo mediante fármacos e recomendacións nutricionais que aínda que non curen a enfermidade, mellorarán a calidade de vida dos afectados.

PERITONITIS

La peritonitis es la inflamación del peritoneo, una membrana suave que recubre las paredes abdominales internas y los órganos dentro del abdomen, la cual generalmente ocurre a causa de una infección bacteriana o micótica. Puede ser el resultado de una rotura (perforación) en el abdomen, o de una complicación de otras enfermedades.

La peritonitis requiere atención médica urgente para combatir la infección y, si fuera necesario, para tratar cualquier enfermedad no diagnosticada. Por lo general, el tratamiento de la peritonitis incluye antibióticos y, en algunos casos, cirugía. Si no se la trata, la peritonitis puede conducir a una infección grave y potencialmente mortal en el cuerpo.

ÚLCERA PÉPTICA

Una úlcera péptica es la aparición de una llaga en la mucosa que recubre el estómago o el duodeno, el síntoma más frecuente es el ardor de estómago. El dolor producido por la úlcera péptica puede:

  • Aparecer entre comidas o durante la noche
  • Desaparecer después de tomar un antiácido
  • Durar desde unos minutos hasta horas
  • Durar, intermitentemente, varios días o semanas. 
Las úlceras pépticas se producen en el momento en que los ácidos, encargados de digerir los alimentos, dañan las paredes del estómago o del duodeno. La principal causa y más común, es la infección producida por una bacteria denominada Helicobacter pylori. También puede estar provocado por un uso abusivo de antinflamatorios o medicamentos, por ello a aquellas personas con grandes cargas medicamentales se les suele suministrar un protector de estómago. Los pacientes que sufren una úlcera péptica pueden agravar su estado al ingerir comidas picantes o si sufren estrés.

Para detectar la infección provocada por la Helicobacter pylori, se realizará un análisis sanguíneo o fecoral. También se puede diagnosticar mediante pruebas diagnósticas como pueden ser; la endoscopia o una radiografía.

Si las úlceras pépticas no se tratan empeoran su estado. El tratamiento incluye medicamentos con el fin de reducir la acidez del estómago o antibióticos para mata el Helicobacter pylori. Los antiacidos no curan las úlceras aun que pueden aliviarlas. Si la situación no mejora se recomienda cirugía.

PANCREATITIS

A pancreatitis é a inflamación do páncreas. . A pancreatitis pode ser crónica (que significa que dura moito tempo, ata algúns anos) ou aguda (que significa que só dura algúns días).


A pancreatitis pode danar o páncreas, pero hai medicamentos que poden axudar a controlar a súa dor e pódeno axudar a levar unha vida normal.

sábado, 28 de octubre de 2017

ACALASIA

A acalasia é unha enfermidade pouco frecuente (1 cada 100.000) caracterizada por unha contracción esofáxica ineficaz acompañada dunha relaxación incompleta do esfínter esofáxico inferior; isto dificulta o paso dos alimentos cara ao estómago.

Os factores etiolóxicos deste trastorno son descoñecidos aínda que pode ser consecuencia secundaria dalgunhas patoloxías gastrointestinais.

O principal síntoma da acalasia é a dificultade para tragar alimentos (disfaxia); ademais, tamén pode aparecer regurxitación, dor torácico, perda de peso involuntaria...

A avaliación diagnóstica desta afección inclúe estudos radiolóxicos, endoscópicos e manométricos; estes últimos son os métodos diagnósticos de referencia por ter maior sensibilidade.

Ao ser unha enfermidade crónica, o tratamento que se lle dá aos doentes afectados por acalasia é paliativo; o emprego de fármacos e os procedementos cirúrxicos e non cirúrxicos (dilatación endoscópica) procuran aliviar os síntomas e con elo, mellorar a súa calidade de vida.





DIARREA

La diarrea se define como el aumento en el número de las deposiciones. Estas suelen ser muy líquidas y en gran cantidad.

Por definición, se dice que una persona tiene diarrea si se presentan las siguientes situaciones:
  • Las deposiciones son frecuentes (más de tres veces al día).
  • La consistencia de las deposiciones es menor o líquida (más del 75% acuoso).
  • La cantidad de las deposiciones aumenta (más de 250 gramos por día).
Si la diarrea se presenta derrepente y no dura más de dos semanas, los médicos hablan de diarrea aguda. Por el contrario, si dura más de dos semanas, se trata de una diarrea crónica.

Casi todo el mundo padece diarreas de vez en cuando. Cada año, uno de cada tres españoles tiene diarreas un par de días de media. Si la diarrea dura pocos días y no presenta ningún otro problema de salud, no suele ser grave y mejora por sí sola al poco tiempo. Sin embargo, si la diarrea dura más de tres días y el paciente no nota ninguna mejoría, debe acudir al médico para que determinar el motivo.

GASTROENTERITIS

La gastroenteritis o gripe estomacal consiste en una inflamación de la membrana interna del intestino. Puede estar causada por un virus, una bacteria o un parásito, en concreto se acusa al norovirus como uno de los principales culpables de sufrir esta enfermedad, este virus se encuentra en alimentos o agua contaminadas, por ello es un grave problema de salud, especialmente en los países en desarrollo.

Los síntomas más comunes dentro de los sufridos por personas con gastroenteritis son:
  • Diarrea
  • Dolor abdominal
  • Vómitos
  • Dolor de cabeza
  • Fiebre
  • Escalofríos
No existe un tratamiento específico para tratar la gastroenteritis, ya que, normalmente las personas que la sufren se recuperan sin tratamiento, sin embargo sí que es muy importante la ingesta de líquidos debido a que en la gran mayoría de los síntomas presentados se produce una pérdida de líquidos, por lo que la deshidratación es un problema común en esta enfermedad, especialmente dentro de edades bajas; bebés o niños pequeños y edades avanzadas.

COLEOLITIASIS


Son depósitos sólidos que se forman dentro da vesícula biliar. Estes cálculos poden ser tan pequenos como un gran de area ou tan grandes como unha pelota de golf. Comunmente coñecida como cálculos biliares ou litiasis biliar.

A causa dos cálculos biliares varía. Hai dous tipos principais destes cálculos:
Colelitiasis
  • Cálculos compostos de colesterol, os cales son o tipo máis común. Estes non están relacionados cos niveis de colesterol no sangue. Na maioría dos casos non son visibles nas tomografías computarizadas.
  • Cálculos compostos de bilirrubina, que se denominan pigmentarios. Preséntanse cando os glóbulos vermellos están a destruírse e hai demasiada bilirrubina na bilis.

viernes, 27 de octubre de 2017

DIVERTICULITE


A diverticulite é unha inflamación dos divertículos (ver DIVERTICULOSE) e pode provocar graves complicacións senón é tratada de contado.

Unha das súas causas é a acumulación de material fecal dentro destes sáculos.

Os signos/síntomas que pode producir esta enfermidade son: dor (de duración e intensidade variábel), estrinximento ou diarrea, febre, náuseas e/ou vómitos...

En canto ao seu diagnóstico, a exploración física, as análises de sangue ou os estudos de diagnóstico pola imaxe son as probas de referencia.

O tratamento para a diverticulite é fundamentalmente farmacolóxico (antibioterapia) e nutricional.


CÁNCER GÁSTRICO

El cáncer gástrico o de estómago, es una enfermedad provocada por la formación de células cancerosas en el revestimiento del estómago. Dentro de los cánceres gástricos más comunes encontramos el adenocarcinoma, aquellos que comienzan en las células productoras y liberadoras tanto de moco como de otros líquidos, además de estos, también encontramos otros tipos de cáncer como pueden ser los tumores carcinoide gastrointestinal, los tumores del estroma gastrointestinal y los linfomas. 

HEMORROIDES

Las hemorroides (almorranas) son venas dilatadas e inflamadas en el ano y en el recto.
Al contrario de las venas del resto del cuerpo, las venas hemorroidales no poseen válvulas para impedir el estancamiento de sangre. Por lo tanto, cualquier aumento de la presión en esas venas propicia su congestión. Las hemorroides son como varices de las venas hemorroidales. Así como en cualquier variz, la sangre detenida aumenta el riesgo de trombosis e inflamaciones de las venas.

La hemorroides se clasifican en:
  • Hemorroides internas: cuando ocurren en el recto.
  • Hemorroides externas: cuando ocurren en el ano o en el final del canal anal.