INSUFICIENCIA RENAL

Os riles sans limpan o sangue eliminando o exceso de líquido, minerais e refugallos. Tamén producen hormonas que manteñen os seus ósos fortes e o seu sangue san. Pero se os riles están lesionados, non funcionan correctamente. Poden acumularse refugallos perigosos no organismo. Pode elevarse a presión arterial. O seu corpo pode reter o exceso de líquidos e non producir suficientes glóbulos vermellos. A isto chámaselle insuficiencia renal.

CLAMIDIASE

A clamidiase é unha infección bacteriana común que se cura facilmente con antibióticos. É unha das enfermidades de transmisión sexual (ETS) máis comúns; a maioría das persoas con clamidiasis non presenta síntomas.

Pódese contraer clamidia durante o sexo oral, vaginal ou anal con alguén que ten a infección. Unha muller tamén pode transmitir clamidia ao seu bebé durante o parto.

Se se tivo clamidia e foi tratado no pasado, pode re-infectarse se ten relacións sexuais sen protección con alguén infectado.

HIDROCELE

É un saco cheo de líquido situado no escroto. O tipo de hidrocele máis común é a hidrocele testis, a acumulación excesiva de fluído no cordón espermático, entre as dúas capas da túnica vaginal que recubre o testículo e a cara interna do escroto.

Os hidroceles son comúns nos bebés recentemente nados. Durante o desenvolvemento dun bebé no útero, os testículos descenden desde o abdome a través dun conduto ata o escroto. Os hidroceles preséntanse cando este conduto non se pecha. O líquido drena desde o abdome a través do conduto aberto e queda atrapado no escroto. Isto fai que o escroto ínchese.

A maioría dos hidroceles desaparecen uns cantos meses despois do nacemento. Algunhas veces, un hidrocele pode ocorrer cunha hernia inguinal.

Os hidroceles tamén poden ser causados por:

• Acumulación do líquido normal ao redor do testículo. Isto pode ocorrer debido a que o corpo produce demasiado líquido ou este non drena ben. (Este tipo de hidrocele é máis común nos homes maiores).
• Inflamación ou lesión do testículo ou o epidídimo.

O principal síntoma é unha hinchazón testicular indolora que sente como un globo de auga. Un hidrocele pode presentarse nun ou en ambos os lados.

INCONTINENCIA URINARIA

A incontinencia urinaria (ou vesical) ocorre cando non é capaz de impedir que os ouriños se escapen da uretra. É posible que os ouriños se escape de cando en vez ou pode ser que non sexa capaz de conter ningunha cantidade de ouriños.

Os 3 tipos principais de incontinencia urinaria son:

• Incontinencia urinaria de esforzo: ocorre durante certas actividades como toser, esbirrar, reirse ou facer exercicio.
• Incontinencia imperioso: occurre como resultado dunha necesidade urxente e repentina de ouriñar. Daquela a vejiga contráese e os ouriños escápase. 
• Incontinencia por rebosamento: ocorre cando a vexiga non pode baleirarse completamente. Isto leva a que se presente goteo posmiccional.

A incontinencia mixta ocorre cando  presenta máis dun tipo de incontinencia urinaria.

A incontinencia intestinal é a incapacidade para controlar o paso das feces. Ese problema non se desenvolve neste artigo.

As causas de incontinencia urinaria inclúen:

• Obstrución no aparello urinario
• Problemas neurológicos ou cerebrais
• Demencia ou outros problemas de saúde mental que dificultan o feito de sentir e responder as ganas de ouriñar
• Problemas co aparello urinario
• Problemas musculares e nerviosos
• Debilidade dos músculos pélvicos ou uretrales

A incontinencia pode ser repentina e desaparecer logo dun período curto de tempo ou pode continuar a longo prazo. Esta pode deberse a outras causas.

APNEA DO SONO

A apnea do sono é un trastorno común onde a respiración se interrompe ou se fai moi superficial. Estas interrupcións poden durar desde uns poucos segundos a minutos e poden ocorrer máis de 30 veces por hora.

O tipo máis común é a apnea obstructiva do sono. Esta causa un colapso nas vías respiratorias ou unha obstrución delas durante o soño; logo, a respiración volve cun ronquido ou resoplido. A xente que padece de apnea adoita roncar moi forte. De todos os xeitos, non todas as persoas que roncan teñen apnea.

SILICOSE

A silicose é a neumoconiosis producida por inhalación de partículas de sílice, entendendo por neumoconiosis a enfermidade ocasionada por un depósito de po nos pulmóns cunha reacción patolóxica fronte ao mesmo, especialmente de tipo fibroso. Encabeza as listas de enfermidades respiratorias de orixe laboral en países en desenvolvemento, onde se seguen observando formas graves. Polo tanto é unha enfermidade pulmonar causada por inhalar po de sílice.

BRONQUITE AGUDA

A bronquite é a inflamación dos condutos bronquiales, as vías respiratorias que levan osíxeno aos seus pulmóns. Esta causa unha tose que en forma frecuente presenta mucosidad. Tamén causa dificultade para respirar, jadeo e presión no peito. Existen dous tipos de bronquites: aguda e crónica.

A maioría dos casos de bronquite aguda mellora nuns días, pero a tose pode durar varias semanas despois de curarse a infección.

VARICES ESOFÁXICAS SANGRANTES

As varices esofágicas son veas anormalmente dilatadas que se atopan na parte final do esófago, polas que circula parte do sangue que en condicións normais debería pasar a través do fígado.

 A súa dilatación é consecuencia da dificultade que o fígado enfermo ofrece ao paso do sangue. O principal problema da existencia das varices esofágicas é o risco de rotura, fenómeno que ocorre cando a presión no interior da variz supera a resistencia da súa parede. A hemorraxia por rotura de varices esofáxicas é habitualmente moi abundante e supón unha grave complicación.

 Afortunadamente, non todos os pacientes con varices esofáxicas sangran. O risco de hemorraxia por varices é tanto maior canto maior é o seu tamaño, máis elevada sexa a presión do sangue no interior e máis delgada sexa a súa parede. 

É posible que as persoas con enfermidade hepática crónica e varices esofágicas non presenten ningún síntoma. Se hai só unha pequena cantidade de sangrado, o único síntoma pode ser vetas escuras ou negras nas feces. Se se presentan grandes cantidades de sangrado, os síntomas poden incluír:

• Feces alquitranosas
• Feces con sangue
• Mareo
• Palidez
• Síntomas de enfermidade hepática crónica 
• Vómitos
• Vómitos con sangue

DISFAGIA

A disfagia é a sensación de que os alimentos ou os líquidos quedan atorados na garganta ou nalgún punto antes de que a comida chegue ao estómago. Este problema tamén se denomina disfagia.

Isto pode ocasionarse por trastornos cerebrais ou nerviosos, tensións ou ansiedade, ou problemas que involucran ao tubo que vai da garganta ao estómago, é dicir, o esófago.

Os signos e síntomas que poden estar asociados con disfagia poden incluír:

• Dor ao tragar (odinofagia)
• Non ser capaz de tragar
• Sensación de comida queda pegada na garganta ou no peito ou detrás do esternón (esternón)
• Babeo
• Ronquera
• Regurgitación
• Ardor de estómago frecuente
• Alimentos e o ácido do estómago regresa cara á súa garganta
• Perda de peso
• Tose ou asfixia ao tragar

Necesítanse aproximadamente 50 pares de músculos e nervios para lograr o simple acto de tragar, e moitas condicións poden interferir con este proceso. Estas condicións xeralmente caen nunha de dúas categorías: esofágica e orofaríngea. Ás veces, con todo, a causa da disfagia non pode ser identificada.

PANCREATITIS

A pancreatitis é a inflamación do páncreas. . A pancreatitis pode ser crónica (que significa que dura moito tempo, ata algúns anos) ou aguda (que significa que só dura algúns días).

A pancreatitis pode danar o páncreas, pero hai medicamentos que poden axudar a controlar a súa dor e pódeno axudar a levar unha vida normal.

COLEOLITIASIS

Son depósitos sólidos que se forman dentro da vesícula biliar. Estes cálculos poden ser tan pequenos como un gran de area ou tan grandes como unha pelota de golf. Comunmente coñecida como cálculos biliares ou litiasis biliar.

A causa dos cálculos biliares varía. Hai dous tipos principais destes cálculos:

• Cálculos compostos de colesterol, os cales son o tipo máis común. Estes non están relacionados cos niveis de colesterol no sangue. Na maioría dos casos non son visibles nas tomografías computarizadas.

• Cálculos compostos de bilirrubina, que se denominan pigmentarios. Preséntanse cando os glóbulos vermellos están a destruírse e hai demasiada bilirrubina na bilis.

CARIES DENTAL

A caries dental pode definirse como unha enfermidade infecciosa cuxo resultado é a destrución localizada dos tecidos duros do dente (esmalte, dentina, cemento).

Está causada pola produción ácida de bacterias e manifestada polo progresivo oscurecemento e reblandecemento do tecido dental e a súa posterior perda, deixando unha cavidade no seo do dente.

Esta enfermidade é posiblemente una das enfermidades crónicas máis comúns do mundo, aínda que a natureza pouco severa da carie fai que sexa das menos consultadas.  Ten máis incidencia en cativos.

Máis información sobre saúde oral.

Se se deixa unha caries sen tratar, prodúcese a destrución progresiva do dente, chegando a infección á pulpa dental.

A restauración dos dentes cariados é moi necesaria, xa que a perda do dente pode conducir non só á deterioración estética senón a alteracións do fala e da mastigación.

A prevalencia da carie aumentou de maneira constante co avance da civilización.

Pode non haber síntomas, pero se se presentan síntomas, poden incluír:

• Dor de moa ou sensación dolorosa nos dentes, sobre todo despois de consumir bebidas ou alimentos doces, fríos ou quentes
• Buracos visibles nos dentes

XENXIVITE

A xenxivite é unha inflamación da enxiva. Cando aparece non é dolorosa, pero se non se trata pode converterse en periodontitis, que afecta gravemente os dentes e pode facer que se movan. Unha boa hixiene oral reduce e evita o desenvolvemento da xenxivite.

A xenxivite débese para os efectos a longo prazo dos depósitos de placa nos dentes. A placa é un material pegañento composto de bacterias, moco e residuos de alimentos que se acumula nas partes expostas dos dentes. Tamén é unha  causa importante de caries dental.

MONONEUROPATÍA

A neuropatía é un grupo de enfermidades que afectan os nervios externos ao cerebro e a medula espinal (nervios periféricos). A mononeuropatía é unha afección que provoca o dano dun só nervio ou grupo nervioso e perxudica a parte do corpo asociada con ese nervio ou grupo nervioso, o cal pode causar perda da sensibilidade, do movemento ou da función nesa parte do corpo. A mononeuropatía pode afectar calquera parte do corpo.

ENCEFALITIS

A encefalitis é unha inflamación do cerebro. A causa máis común é unha infección viral, pero as bacterias tamén poden ocasionala.  Esta pode ser leve ou grave pero a  maioría dos casos son leves. 

A causa da encefalitis son infeccións por virus neurotropos, é dicir, virus que teñen unha especial afinidade polo sistema nervioso central. Estes virus pódense transmitir de diferentes formas; algúns deles por vía respiratoria , algúns por vía fecal-oral e outros mesmo por vía sexual.

Algúns pacientes poden ter síntomas dun arrefriado ou dunha infección estomacal antes de que os síntomas de encefalitis comecen.